Gisteren mijn verjaardag alleen gevierd! Tja niet echt iets om jaloers op te worden. Maar omdat ik midden in de taalstudie zit, is het op dit moment meer een kwestie van overleven dan van feesten. Vandaag bemoedigd door een mooi lied gezongen door Mardien Radewalt.
En dat maakt het allemaal weer goed. God is goed, Zijn liefde is genoeg.
Na een lange vlucht ben ik dan goed aangekomen in Davao, Filipijnen. Het huis waar ik nu verblijf ziet er ruim uit en heeft zelfs warm water!! Maar zoals overal in de Filipijnen een overvloed aan actieve mieren, dus geen kruimels laten vallen, want dan ziet het in no time zwart van de ‘schoonmakers’.
De stad lijkt ineens een stuk groter vergeleken bij mijn vorige bezoek. Of zou het komen dat ik gewend was geraakt aan de afmetingen van Tollebeek. Op dit moment ben ik druk met mijn visum te regelen. Voorlopig mag ik tot 8 februari hier blijven 
.
Het leuke aan het wonen in Davao is dat ik hier al een paar mensen ken, dus het was fijn een paar bekende gezichten te zien. Nu nog zien uit te vinden welke jeepney waar naartoe gaat en wanneer de vuilnisman langskomt, en natuurlijk de weg naar de taalschool zien te vinden. Het blijkt aan de andere kant van de stad te liggen, zucht! Gelukkig is het maar voor een paar maanden. Hopenlijk is Cebuano makkelijker dan Tagalog. Ik houd jullie op de hoogte!
Nieuws van het thuisfrontcomité:
Na veel denken en brainstormen is het nu een feit: Een bidstond voor de Zending. Iedere eerste donderdag van de maand willen we een uurtje bij elkaar komen in de Maranathakerk om met elkaar te bidden. We willen jullie van harte uitnodigen om hier naar toe te komen! De eerste avond is 2 februari en we starten om 20.00! De
actuele gebedspunten worden aan het begin van de avond uitgedeeld.
Tot ziens op 2 februari 2012 om 20:00 in de Maranathakerk, Urk!
Hartelijke groet,
het Thuisfront comité
http://nos.nl/artikel/323278-dodental-filipijnen-boven-de-650.html
Email vanuit de Filipijnen
Dear praying friends,
Thank you for continuing to uphold the Philippines in your prayers. Aside from the calamity in Northern Mindanao which I wrote to you about that claimed more than 1,000 lives, there have been many other areas of the country suffering as a result of the heavy rains. Below are some details gleaned from the news and the National Disaster Risk Reduction and Management Council about affected areas.
More than 50,000 people throughout 12 provinces in Visayas and Mindanao have been affected by rains and flooding due to a low pressure area. The continuous rains forced the evacuation of 17,330 persons to 53 evacuation centers.
A total of 53,455 persons or 10,592 families were affected in the
provinces of Capiz, Negros Occidental, Oriental Mindoro, Catanduanes, Cebu, Aklan, Leyte, Bukidnon, Davao del Norte, Compostela Province, Agusan del Sur, and Southern Leyte.
Six persons were killed, four from a ferry boat that capsized in Magat
River due to the strong current in Isabela and two from Barangay San
Isidro, Tabogon, Cebu due to drowning.
In Davao del Norte, the Salug/Libunganon River and Ilog Creek overflowed causing floods in Kapalong and Asuncion that totally destroyed 15 houses in Barangay (village) Florida and Gupitan. A banana packing plant, the Delta Banana Packing Plant in Kapalong,
was destroyed by the flood along with agricultural lands where rice and bananas were planted.
The Pulangi River in Bukidnon overflowed causing houses and agricultural crops to be washed out in the villages of Batangan, Kawayanon, Lumbo, Poblacion Kahaponan, San Isidro, Sinabuagan, Bagontaas, and Sugod of Valencia City. More than 100 families were evacuated to Batangan court due to the flooding.
An estimated 400 houses were totally washed out in Barangay Magukay, Mandaue City, Cebu and 300 houses were partially damaged in Barangay Mabolo, Cebu City, Cebu.
Low-lying areas in the municipalities of Compostela, Montevista, New
Bataan, Monkayo, Maco and Nabunturan in Compostela Valley were also flooded.
Landslides also occurred in Banga, Aklan, destroying five houses, and in the Luhan River, Barangay Salacafe, South Cotabato, which blocked the water and caused the water level to rise by five feet.
Please pray for those who have been left bewildered by what has happened and as they seek to rebuild their lives. Give thanks for the aid that has been pouring into the country.
Continue to pray that all of this aid will make it to those who are in
need at this time. May thousands of people experience the love of God
through His people as they help out in the relief operations.
Nog even genieten van de feestdagen op Urk en dan begint het inpakken alweer. 17 januari 2012 hoop ik weer te vertrekken naar de Filipijnen voor mijn tweede termijn. Dus als je me nog wilt spreken, de deur staat open….!
Esther heeft weer een nieuwsbrief geschreven. Deze is te lezen op de nieuwsbrieven pagina. Naar aanleiding daarvan zijn ook de gebedspunten bijgewerkt.
Woensdagavond 9 november geeft Esther een presentatieavond over haar werk in de Filipijnen. Deze avond begint om 20.00 en vind plaats in de Immanuëlkerk, Nagel 42 te Urk. Als thuisfrontcomité willen wij u van harte uitnodigen om hierbij aanwezig te zijn.
Hartelijke groet van het thuisfrontcomité
Ineens is het dan zover dat het vliegtuig gaat landen. Als ik uit het vliegtuig raampje kijk verbaas ik mij over hoe geordend Nederland er vanuit de lucht uitziet. Er is geen boer die scheve lijnen heeft getrokken. Alles is kaarsrecht en overzichtelijk! De wielen raken de grond, de motor remt af en even later sta ik weer op Nederlandse bodem. Het duurt even voordat de bagage er is. Ondertussen bedenk ik dat de batterij in mijn telefoon leeg is en ik de telefoonnummers in mijn koffer heb zitten.
Terwijl ik naar buiten loop, staat er een grote groep mensen te wachten. Ineens komt er een groepje op me af, he die ken ik! Wat een verrassing, een welkomscomite op het vliegveld met spandoek en al. Dat is wel het laatste wat ik had verwacht. En de hele dag door zijn er verrassingen, thuis is alles versierd, mijn neefjes en nichtjes komen met kleurplaten voor hun tante Esther, hoewel de kleintjes stiekum aan hun moeder vragen wie nu eigenlijk tante Esther is.
En ‘s avonds staat me opnieuw een verrassing te wachten. In de nieuwe koffiebar (waar ik met een smoes naartoe wordt gebracht) zitten familie en vrienden. Een surprise party!! Mijn hoofd lijkt vol te zitten met watten. 24 uur geen slaap afgezien van wat korte dutjes in het vliegtuig en dan de ene verrassing na de andere. Het is bijna teveel om te verwerken. Maar diep in mijn hart voel ik me zo geliefd, zo gemist als ik naar al die blijde gezichten kijk. Ik wil met iedereen bijpraten, maar uiteraard lukt dat niet. Het is overweldigend, maar ook zo bijzonder.
De volgende dag komt de bloemist met een welkomsboeket, de post brengt welkom-thuis kaartjes. Ik word er gewoon stil van. Wat een verschil met jaren terug toen ik thuiskwam om mijn broer te begraven. Wat is het dan nu zo anders. Of de keer dat ik thuiskwam en mijn moeder bezig was met chemokuren. En dan nu zo’n thuiskomst. Ik kan het gewoon nog niet bevatten. Ik heb tijd nodig om echt te landen, gebeurd dit echt, of droom ik dit?!
Ondertussen nu twee dagen later ben ik nog steeds bezig alles te verwerken. Ik ben blij en verdrietig, verdrietig om de andere keren dat ik thuis kwam en de vreugde die toen overschaduwd werd, blij omdat het nu zo anders is. Overweldigd door de spontane blijken van liefde en vriendschappen. God is goed, achter al die mensen zie ik Zijn hand aan het werk. Wat ben ik een gezegend mens!
Tropische buien die ken ik wel. In Nederland komen ze immers ook wel eens voor. Harde regen die de tuinaarde doet wegspoelen. Die er voor zorgt dat het riool het water niet snel genoeg kan afvoeren. En dus op sommisge plekken staat het water boven de enkels.
Hier in Manila komen deze buien tijdens het regenseizoen bijna dagelijks voor. En ook hier kunnen de riolen de hoeveelheid water niet aan. Een van de redenen is omdat ze vol zitten met afval (plasticzakken) die de boel blokkeren. Het is dus bijna ‘normaal’ dat de weg vaak onder water staat. Maar meestal na een half uurtje zakt het water en met een beetje zon is er na een uur niets meer te zien van de ‘overstroming’.
2 jaar terug regende het ook. In 6 uur viel er toen net zoveel water als er normaal in een maand valt. Dus als je normaal 10-15 cm water in de straat hebt staan, kwam het toen op sommige plekken boven de huizen uit. Er vielen veel doden. Niemand was voorbereid op zoveel regen, op zoveel water. Sindsdien is iedereen allert als het langer dan ‘normaal’ regent. Wat in 2009 gebeurde kan immers zo weer gebeuren.
Afgelopen week regende het ook, zware regenbuien vanwege een tropische storm. Niet een paar uur, nee dagen achter elkaar. En het water begon zoals altijd te stijgen, eerst 10 cm maar al gauw meer dan dat. En het bleef maar regenen. Stress!!!! Wat als het water blijft stijgen? Wat als het niet op tijd stopt met regenen? Bij een groot aantal mensen stond hun huis opnieuw onder water. Beelden van 2 jaar geleden komen weer vers terug in de herinnering. Oh Heer help ons!
Maar gelukkig inmiddels is de regen gestopt. Mensenlevens zijn gespaard gebleven, maar hoe overleven als de oogst opnieuw is weggespoeld? Langzaamaan begint de realiteit door te dringen. 800.000 euro schade. Huizen, velden, wegen verwoest…… Mijn hart zucht: Hoe lang nog Heere?!
